Inny podział dotyczące zapłodnienia i inseminacji bierze pod uwagę dawców komórki rozrodczej. Rozróżnia się dwa zasadnicze podziały dotyczące zapłodnienia nienaturalnego “in vitro” i sztucznej inseminacji: heterologiczny i homologiczny.
Metody sztucznego zapłodnienia budzą niekiedy duże moralne opory co widać szczególnie w przypadku tego przypadku sztucznego zapłodnienia i sztucznej inseminacji. Chodzi głównie o dawców komórki jajowej, czy dawcami tymi są mąż i żona, czy tez osoby nie związane ze sobą przysięgą małżeńską.
Gdy dostarczycielami są osoby niezwiązane ze sobą kombinacje materiału genetycznego mogą być rozmaite, np. żona i pozamałżeński dawca plemników – za wiedzą i zgodą męża, a czasami bez, osoba wolna i obcy plemników .
Inseminacji metodą in vitro lub in vivo mogą poddać się kobiety, które w wyniku choroby żeńskich narządów płciowych nie są zdolne do zapłodnienia w wyniku naturalnego współżycia bądź współżycie z góry wykluczają.
Rozwój tej praktyki został spowodowany badaniami nad możliwości zamrażania spermy z jednoczesnym zachowania jej zdolności do reprodukcji. Skutkiem tego odkrycia było powstanie ośrodków badań i konserwacji spermy, zwanych również bankami spermy.
