Już w 1944 roku dr John Rock z uniwersytetu Harvarda najprawdopodobniej po raz pierwszy dokonał zabiegu in vitro ludzkiej komórki jajowej poza organizmem matki, lecz dopiero w lipcu 1978 roku po trwających wiele lat badaniach narodziło się w Anglii pierwsze potomstwo w wyniku zapłodnienia pozaustrojowego przeprowadzonego przez dwóch Anglików: R. G. Edwards’a i P. Steptoe’a.
Na następne potomstwo z probówki nie trzeba było wiele oczekiwać narodziły się one we Francji w roku 1981 i w 1983 we Włoszech. Do roku 1988 ich liczba sięgnęła 20000, do roku 1990 było ich już około 30 000. Nadal rośnie też liczba ośrodków, gdzie przeprowadza się proces in vitro : w Niemczech w 1991 r. było ich ponad 50 (do 1987 r. były 33 takie ośrodki ). W 1988 r. we Francji działało 75, w Wielkiej Brytanii co najmniej 35 a w Stanach Zjednoczonych mniej więcej 160 służy ono do zapłodnienia poza organizmem kobiety – sztuczne zapłodnienie, czyli w probówce. Zapłodnione jaja następnie poddawane są dokładnej obserwacji i najczęściej trzy z kilku embrionów, rokujące najlepsze nadzieje na zagnieżdżenie wprowadzane jest po około 48 godzinach, w stadium 4-8 komórkowym przez szyjkę bezpośrednio do macicy. Pozostałe embriony najczęściej zamraża się.
Stosowana jest także w niektórych klinikach technika przeniesienia do ciała matki nie embrionów, ale odpowiednio wybranych do zapłodnienia gamet, czyli komórek rozrodczych żeńskich i męskich. W takim wypadku zapłodnienie (wykonuje|dokonuje} się w organizmie kobiety .
